12xHolland homepage in Nederlands to 12xHolland homepage in Japanese

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

2003

2002

2001

2000

Hirado

Organisatie

Contact

Link



bekijk ook het algemene dagverslag van
6 - 15 september | 16 - 30 september | 1 - 15 oktober | 16 oktober - 4 november

lees ook het persoonlijke dagverslag van
Hans | Hendrik | Cora | Julius


Dagboek: door Julius Schulz (jazzmuziek)

Maandag 6 oktober 2003
Na een voorspoedige vliegreis via Londen en Tokyo zijn we ‘s avonds in Fukuoka aangekomen. Mr Oseki haalde ons op van het vliegveld en bracht ons naar een hotel. Na een broodnodige douche zijn we gaan eten in een izakaja (klein restaurant). Het eten was heerlijk en de bediening hartverwarmend. Het was leuk om Oseki-san te leren kennen en wat over Hirado te horen. Morgen ochtend rijden we er heen. Spannend hoor.

Dinsdag 7 October 2003
Vandaag zijn Cora en ik door Mister Oseki van Fukuoka naar Hirado gebracht. Het was een mooie rit langs de kustlijn. Dit was de eerste keer dat ik dit in het echt kon zien, heel indrukwekkend. Als ik op een nieuwe plek ben neem ik de omgeving altijd heel gedetailleerd in me op, als in een museum. Ik verwacht dan ook de eerste dagen extra vermoeidheid van de vele nieuwe indrukken. Via de grote brug kwamen we op Hirado aan en zijn we wat gaan eten in de bar van Oseki-san, Carillon genaamd. Het is gelegen aan de haven en is de uitvalsbasis van sommige 12xholland activiteiten. Toen hebben we de appartementen bezocht en gekozen. Mijn appartement is in het centrum en is in Japanse stijl ingericht. Het bevalt me wel hoe praktisch de Japanners met huis en huishouden omgaan. Ze verzinnen vaak leuke oplossingen bij het ontwerpen van b.v. huishoudelijke apparatuur. Je moet je helemaal aan de Japanse cultuur overgeven; radio en tv aan en rijst als ontbijt. Ik hou daar wel van, maar ik ben benieuwd hoe het na 4 weken voelt. Om 18:00 was er een welkomstfeest in het Carillon. We werden met de boot Hirado binnen gebracht alleen... 10 minuten te vroeg, de schipper vond het weer niet zo best en het werd al een beetje donker. We zijn toen maar zelf het café binnen gestapt. Toen iedereen binnen was werd er gespeecht, voorgesteld, getoost en gegeten. Het was erg gezellig en er werd ook nog wat live-muziek gespeeld door Machida-san (fluit) en een vriend van hem op gitaar en ik heb mee gedrumd op het aanwezige slagwerk. Oseki was opgelucht dat ik daadwerkelijk kon drummen, je weet het immers maar nooit! Na enkele biertjes werd er volop gepraat. In het Engels en in het Japans. Het word hier al na vijven donker en ik dacht om 21:00 dat het al 23:00 moest zijn. Ik moet ook wel een beetje aan het tijdsverschil wennen, maar het valt tot nu toe mee. Morgen is er de eerste vergadering over de projecten en een citytour.

Woensdag 8 oktober 2003
Vanochtend was er om 10:00 een vergadering over de Jazz-Night. We reden, met 3 lange Nederlanders in een kleine Japanse sportauto, naar het historisch museum. Het is een heel mooi gebouw met een schitterende tuin. Het is de bedoeling om daar, in de tuin, de Jazz-Night te houden. Cora en ik zullen een performance geven en er komt een band uit Sasebo, waarmee ik ook een aantal stukken zal spelen. Maandag ga ik naar Sasebo om de band te ontmoeten.
Na de vergadering ben ik een drumstel gaan bekijken dat Mr. Machida en ik hebben opgehaald uit de city hall. Het zijn allemaal oude trommels maar ik denk dat er met nieuwe vellen nog wel iets van te maken moet zijn. Morgen ga ik, met de oude vellen er nog op, een workshop geven op een basisschool in Nakatsura.
In het centrum terug gekomen wachtte Cora en mij de rondleiding door Hirado. Wegens tijdgebrek hebben we alleen het kasteel met tuin en tempel bezocht. Het was schitterend weer, waardoor het zeewater mooi blauw was en het uitzicht vanaf het kasteel heel mooi was. Toen hebben we nog de voornaamste supermarkt bezocht. Hierna ging ik even alleen op pad. Ik vind het erg fijn om af en toe alleen iets te doen. Je voelt je veel vrijer en het is leuk om met mensen Japans te praten, zij kennen geen woord engels. Gelukkig is mijn Japans goed genoeg om overal uit te komen. Yokatta.
Het is me nog niet gelukt om naar Nederland te bellen, de internationale telefoonkaart is niet makkelijk te vinden. Toen ik uiteindelijk van Tycho, de Nederlandse culturele vertegenwoordiger namens de gemeente Hirado, de juiste inbelcode had gekregen, was mijn vriendin niet thuis. Zonder dat er dus werd opgenomen was ik wel 1000 yen beltegoed kwijt. Dat voorspeld niet veel goeds.Ik ga morgenochtend wel e-mailen.
Na de ontmoeting met de leraren van Hirado elementary school, om mijn workshop van overmorgen voor te bereiden, heb ik wat proberen te eten. Honger heb ik niet. Ik zou heel graag willen slapen maar dat zou niet goed zijn. Even op de tanden bijten.
Om 20:00 zijn Cora, Tycho, ik en nog enkele andere mensen (o.a. een Schot en een Amerikaan die engelse les geven op scholen hier) naar een onsen, hot spring, gegaan. Het was heerlijk om in de verschillende warme baden uit te rusten. Dat zal ik wel vaker willen doen!

Donderdag 9 oktober 2003
Lekker geslapen! 's Ochtends mijn plan voor de workshop nog eens doorgenomen. Ik heb veel materiaal en zal geen tijd hebben om alles te doen. Als ik daar ben zal ik wel beslissen welke ideeën ik zal gebruiken. Om 11:00 vergadering over het schema op het stadhuis. Er zijn geen problemen, alleen heb ik heel veel te doen deze maand. Cora en ik zullen nog even samen moeten bekijken waar we eigenlijk met dans en drums samen kunnen doen. Voor mij is het nieuw om met een danseres op te treden. 's Middags heb ik in Nakatsura mijn eerste workshop gegeven. Het ging heel goed, de kinderen vonden het leuk en ik ook. De mensen zijn zo aardig en dat maakt het echt heel erg plezierig. Ik heb alles uit mijn hoofd gedaan en het liep meteen als een trein. Terwijl ik bezig was met de 37 leerlingen van alle groepen, keek ik goed om me heen en kreeg ik de juiste ideeën om met de kinderen te doen. De volgende keer zal ik misschien iets meer interactief werken maar het was nu al heel bevredigend. De kop is er eindelijk af! Toen ik weer in Hirado was ben ik gaan voetballen met de kinderen op het Hirado elementary school schoolplein. Het was ontzettend leuk. Die kinderen hebben erg veel energie, ik zie ze de hele tijd sporten. Ze blijven na schooltijd al voetballend wachten tot ze opgehaald worden.De ouders komen pas om een uur of zes.
Na het eten ben ik met Machida-san en zijn dochter, Yoriko, naar Shikamachi gereden. Dit is op het vaste land van Kyushu. Ik heb kennis gemaakt met de leider van een Taiko-groep (Japans slagwerk), ik mag waarschijnlijk met ze meespelen. Dat lijkt me een hele leuke ervaring om met zo'n groep op te treden. Het zal flink repeteren worden want er wordt veel synchroon gespeeld en er is geen bladmuziek van. Maar zoals alles hier komt dit heus wel goed.

Vrijdag 10 oktober
Vandaag was een drukke dag, twee workshops op de Hirado elementary school en 's avonds de eerste shodo (Japanse calligrafie) les. De twee workshops (1,5 uur per les) gingen goed. Ik heb er erg van genoten en de kinderen volgens mij ook want ze waren door het dolle heen na afloop. Ze doen enthousiast aan de oefeningen mee en als ik een solostuk speel, of met een begeleiding-cd, luisterden ze heel aandachtig. De sfeer op de school is ook leuk, ik heb er zelf geen moeite mee als mensen bij alles sorry of dankjewel zeggen. Ik vind dat eigenlijk wel prettig, het is net alsof het positieve steeds benadrukt word.
Na even uitgerust en gewinkeld te hebben was het tijd voor de shodo les. De leraar is een heel aardige man die ontzettend veel weet van shodo, hij kan kanji in een heleboel verschillende stijlen tekenen. Cora en ik moeten er 1 of 2 uitkiezen waarmee we gaan oefenen. Deze les bestond voornamelijk uit uitleg en de geschiedenis van sommige kanji en hoewel ik er al iets van af wist, heb ik toch nog wat dingen geleerd. Volgende week gaan we tekenen. Na de les curry rice (kari raisu) afgehaald en thuis lekker opgegeten. Met een biertje.

Zaterdag 11 oktober
Om 9:00 heb ik les gegeven aan de Hirado junior highschool brassband. Ze speelden een stuk voor mij wat ik samen met hen ga opvoeren. Het was een stuk met swing feel, In the mood, maar de swingfeel kenden ze nog niet. Dus heb deze les gebruikt om hen de geschiedenis en essentie van swingfeel/jazz muziek uit te leggen. Toen we ter afsluiting het stuk samen speelden ging het al veel beter. Na de les hebben we nog wat gegeten en gedronken en kregen de kinderen de kans om zich aan mij voor te stellen en engels te praten. De meeste waren daar echter iets te verlegen voor, dus heb ik vooral veel verteld over Nederland en zo...
's Middags ben ik gaan wandelen door de achteraf straatjes van Hirado en kwam bij twee hele mooie tempels uit, met schitterende boeddhistische graven. Ook kwam ik voor het eerst in een bamboebos. Er zijn hier geen wandelpaden door de bossen en ze zijn dus nogal ontoegankelijk.Dat is wel jammer, in Nederland is overal wel een paadje te vinden maar hier geeft men er niet zo om waarschijnlijk.
Om 18:00 ging ik eten in een izakaya, ‘spagetti itarian stairu’. Toen ik met de eigenaar praatte kwam ik er achter dat hij van Jazz houdt. Hij ging meteen zijn cd's halen en daar zaten echt hele goede bij! Hij wou ze graag voor me draaien en zo zat ik mijn spaghetti te eten met John Coltrane op de achtergrond.
's Avond was er nog een feestje in café Carillon waar mensen hun instrument mee naar toe konden nemen. Ik heb er tig gitaristen begeleid want andere instrumenten waren er niet. Het was wel gezellig en Japanse smartlappen (enka) had ik nog nooit gespeeld dus dat was wel lachen.

Zondag 12 oktober
Ik word nog steeds erg vroeg wakker, meestal eerst om 7:00 en daarna om 8:30. Op zondag zijn de meeste winkels hier ook open en dus heb ik wat boodschappen gedaan, dat vind ik altijd een van de leukste dingen om te doen. Dan ben je net een van de mensen hier. Alleen kijken de kinderen en oude mensen nog steeds vreemd op als ze mij zien. Veel kinderen tussen de 12 en 16 willen hun engels uitproberen. Dus heel veel “Hello” en “Bye-Bye” en gegiechel.
Om 11:00 heb ik getennist met Oseki-san, of beter gezegd, tennisles gehad van Mr. Oseki. De Japanners houden erg van een goede technische basis bij het sporten, maar ik speel meestal voor de lol en oefen niet zoveel. Eerst gingen we gelijk op maar toen hij over mijn grip begon, raakte ik van slag!
Om 14:00 heb ik een Japans traditioneel concert bezocht in het Matsura museum. Het was schitterend; de omgeving, het publiek en de spelers (shakuhachi en koto of gitaar) vormden een mooi geheel. De atmosfeer was erg ontspannen en prettig.
Na het concert ben ik weer gaan wandelen in de heuvels rond de stad. Ik vind het steeds mooier worden hier. Later ga ik wat verder weg het eiland in denk ik. Over reizen gesproken: de organisatie is er niet blij mee als ik van het eiland af zou gaan voor 1 of 2 dagen. Hirado is toch mooi genoeg? Ze worden opeens erg stroef als je spontaan zegt dat de andere eilanden of Nagasaki ook wel erg mooi moeten zijn en dat ik wel op een boot daar na toe zou willen. Hahaha.
Ik heb nu wel een compleet beeld van de verschillende mensen die aan dit project werken en hun relaties onderling. Dat vind ik wel belangrijk omdat je dan tussen de regels kunt horen wat er echt bedoelt word en wat ze van mij verwachten.
's Avonds heb ik een workshop Jazzmuziek gegeven aan het Wind Ago (= vliegende vis) ensemble. De mensen zijn soms helemaal niet stipt hier; om het kwartier kwam er weer iemand bij. Uiteindelijk 12 mensen. Ik heb jazz timing met ze geoefend en uitgelegd. Er was geen tolk maar het ging met mijn half Engels/Japans taalmix best goed. Aan het eind heb ik ze een thema over een bluesschema laten spelen, de ritmesectie stond op een cd. Misschien kan ik ze volgende week wat laten improviseren over het schema. Na afloop nog wat gegeten in Rokuyoukan café en om 11:30 thuis.

Maandag 13 oktober 2003
Vandaag voelde ik me niet zo fit, om 14:00 had ik een afspraak en ik heb zo lang mogelijk uitgeslapen. Het is soms toch de combinatie van het tijdsverschil, het andere eten, de vele indrukken en de druk van dingen die ik nog moet doen, die ervoor zorgt dat ik me uitgeput voel en dan weet je niet zeker waar het aan ligt. Verkouden ben ik niet maar soms voel ik me wel een beetje koortsig, of komt dat door het soms benauwde weer dat het zweet me uitbreekt? Om 14:00 was er een vergadering over de reconstructie van de Nederlandse handelspost. Er waren verschillende afgevaardigden van belangengroepen aanwezig en Cora en ik werden gevraagd een mening te geven over wat er e.v.t. in de toekomst met dat project gedaan kan worden om zoveel mogelijk bezoekers te trekken.
's Avonds zou ik samen gaan spelen met een jazzgroep uit Sasebo, een havenstad op het vasteland met 250.000 inwoners, omdat het vandaag echter nationale feestdag is in Japan, was de bar gesloten. Toen hebben we in een café wat gedronken en was ik om 24:00 thuis. Ik sliep echter niet voor 02:00.

Dinsdag 14 oktober 2003
Om 07:00 werd ik noodgedwongen al wakker omdat de kinderen in het appartement boven mij heen en weer renden (don don don) en van de kast afsprongen of zo... Ik was dus behoorlijk brak en gammel toen ik om 9:00 op het stadhuis kwam om de burgemeester van Hirado-city te ontmoeten.
Ik moest na deze formaliteit meteen door naar Hirado elementary school om weer een presentatie te geven aan groep 3. Ik voelde me nog steeds erg verzwakt dus erg goed ging het niet, de klas was ook iets drukker dan normaal. Soms ligt dat aan de vaste docent die wat minder overwicht heeft maar het kan ook aan mijn conditie gelegen hebben.
Omdat ik dezelfde avond ook nog een belangrijk optreden zou doen heb ik de tweede workshop van die middag op aanraden van mijn tolk en Tycho afgezegd. Ik heb als een blok geslapen van 13:00 tot 16:00 !
Ik was met behulp van een paracetamolletje (het zit onder de grond en heeft nooit hoofdpijn…?) weer in goede vorm voor het optreden in de Yuukouji Tempel. Cora zou eerst een dansimprovisatie doen en ik zou de tweede helft vullen met een slagwerksolo. De tempel was schitterend en er waren lantaarns en spotlights neergezet. Er waren 120 mensen gekomen dus de tempel zat goed vol. Cora begon haar dans, met fluit begeleiding, in de tuin en ging al dansend naar binnen. Binnen speelde ik op de originele tempelslagwerkinstrumenten om de sfeer nog indringender te maken tijdens haar dans. Het was erg mooi om te zien hoe Cora danst. Een uitmuntende techniek in combinatie met een sterke expressie. Ik begon mijn solo met de sfeer van Japanse tempelmuziek en ging langzaam over op ritmes uit andere delen van de wereld, Afrika, Zuid Amerika en Jazz. Ik vond het heel leuk om te doen, jammer dat het in Nederland eigenlijk nooit voorkomt dat je een vrije improvisatie kunt geven voor zo'n geconcentreerd luisterend en enthousiast publiek. Je krijgt hier veel meer respect en de mensen hebben niet de Nederlandse houding van ”nou laat maar eens zien dan of je er wel wat van kan...”. Na de solo heb ik nog 3 jazz stukken met cd begeleiding gespeeld, het klonk net als een echt trio als je je ogen dicht deed. Ik vind het fijn om de mensen te kunnen laten zien en horen wat je met mijn instrument kan doen in combinatie met bas en piano. Drums kunnen ook heel subtiel zijn.
Toen kwam de priester/monnik naar voren en deze was een beetje jaloers op mijn techniek. Hij wou dat ik met hem op een Japanse tempeldrum kwam spelen. Hij was echter nogal dronken, dit tot hilariteit van het aanwezige publiek. Niemand begreep wat hij nou eigenlijk wilde maar grappig was het wel en we gaven een leuke show weg. Toen wilde hij zijn cd's halen en mij daar op mee laten spelen. Dit werd het hoogtepunt van de avond want Cora kwam meedansen. Op de cd stonden de Gypsy Kings met het nummer “Bambolero” of zoiets. De tent stond helemaal op z'n kop toen de priester met Cora ging schuifelen op een ballad van Nat King Cole. Na afloop met enkele mensen gegeten en voldaan naar huis.

Woensdag 15 oktober 2003
Ik werd om 9:00 afgehaald door een docent van de Shijiki elementary school, ik ging daar een presentatie geven aan alle klassen samen. Het is een in dorpje (Shijiki) op het meest zuidelijke deel van het eiland. De rit er naar toe was al heel mooi.
Alle scholen, hoe klein ook, hebben een gigantische gymzaal. Alle 70 kinderen kunnen daar makkelijk in en toen de spullen binnen stonden kon ik meteen beginnen. Ik doe de dingen steeds iets anders omdat je toch steeds weer iets leert van de vorige keer. Je kunt hetzelfde verhaal of item op zoveel verschillende manieren brengen. Toen ik na anderhalf uur wou afsluiten door met een cd mee te spelen, kwam het nogal strenge, maar wel aardige, hoofd van de school met een eigen cd. Of ik daar op mee wou spelen! Des te beter dacht ik, als zij tevreden zijn ben ik dat ook. Het bleek Richard Clayderman te zijn!! Fantastisch om zoiets mee te maken. Na twee stukken sloot ik af en het schoolhoofd kwam op me af en zij was geheel ontroerd. Toen heb ik nog met de kinderen van de zesde klas samen geluncht. De tolk was er ook bij de hele tijd. Wederom waren de kinderen ook om op te eten. Ik snap niet hoe in Nederland de kinderen soms zo afgrijselijk kunnen zijn.
Op de weg terug heeft de tolk mij gereden en we hebben via een omweg langs de kust enkele mooie plekken bezocht, o.a. een mooi zandstrand met palmbomen. Toen we daar liepen hoorde ik trommels en fluiten. Er bleek in een tempel naast het strand een jaarlijkse traditionele ceremonie te zijn. We konden gewoon meekijken.De lokale mensen hadden eerst gegeten aan lange tafels en nu zaten ze in een kring rondom de muzikanten en de dansers. Het was een schitterende voorstelling! Met een startrecht-kunstenaar. Mensen uit het publiek mochten onverwacht de grote trommel omgooien, dit tot grote hilariteit van iedereen. Zelf heb ik de trommel er drie keer afgegooid. De trommel rolde dan als een vat over de grond en een hulpje legde hem dan weer op de standaard. Het laatste stuk van de terugweg ging over een mooie bergpas met uitzicht op de top over het hele eiland.
Thuis aangekomen werd ik meteen opgehaald door Machida-san om naar Kayese (of Kaise) te gaan, dit ligt onder Sasebo en is een dik uur rijden. We gingen daar op bezoek bij de Jazzy Kids, een groep kinderen van 9 tot 14 jaar die een jazz orkest vormen. Ze spelen al zeven jaar samen en ze klinken te gek! Wat een lef en power! Ze spelen alles uit het hoofd. 20 meisjes spelen alle blaasinstrumenten, van tuba tot trompet, en twee piano's. De jongens willen allemaal drummen of bassen. Zij (10) wisselen elkaar bij ieder nummer af. Het was echt een genot om naar te kijken, zo natuurlijk zoals zij op hun manier muziek maken. Ik heb een aantal stukken meegespeeld en kom volgende week terug om een ritmesectie workshop te geven. Ik moest ook een boel handtekeningen uitdelen, met stift op tassen aan toe. Thuis kost het me altijd geld wanneer ik een handtekening moet zetten, dit is andere koek. Ik kwam om elf uur thuis nadat ik met Machida-san nog ergens had gegeten in een Japans restaurant. Het was een lange maar leuke dag.

Donderdag 16 oktober 2003
's Ochtends op het stadhuis mijn e-mail bekeken en de roosters weer eens doorgenomen met Tycho. Daarna heb ik een andere grote tempel en Hirado bezocht, de Saikyoji. Ernaast ligt een mooie pagode, de Sanjudaito. Ik heb er twee uur rondgehangen, het was er schitterend en ik heb weer veel foto's gemaakt. Fijn om weer even alleen op pad te zijn. Ik kwam Cora nog wel tegen, zij ging ook de tempel bezoeken, maar we begrijpen elkaar goed en gingen lekker ieder ons eigen gang.
Ik ben bij een Japans restaurant een lekker groot bord beef/curry stew gaan eten met een grote salade erbij. Eindelijk weer eens een volle maag want eten koken doe ik hier nog steeds niet. Ik heb nu geen zin in de moeite en het alleen thuis zitten te eten.
's Avonds werd ik om 19:00 opgehaald om naar de Taiko(drum)groep in Shikamachi te gaan. Zij zijn met vier man en ze gaven een verbluffende show weg voor mij. Ik voelde me heeeeeeeeeeeel klein worden. Wat zijn die gasten (13 tot 17 jaar) sterk! Toen moest ik op het podium komen en meedoen. Het ging best goed want de drummers waren erg onder de indruk van mijn spel. Ik bleek net zo hard te kunnen slaan en zelfs nog iets sneller. Ik was er zelf nog het meest verbaasd over, dit had ik echt niet verwacht. We gaan volgende week een programma instuderen voor een optreden samen op het Hirado cultural festival.

Vrijdag 17 oktober 2003
Ik heb vandaag vrij, ik heb alleen 's avonds shodo les en als ik wil kan ik om 18:00 eerst naar een Japanse musical. Ik besloot om er met de fiets op uit te trekken naar de noordpunt van het eiland. Dat was een goed idee want het was een mooie tocht. Het eerste kwartier dacht ik,”waar ben ik aan begonnen”, de weg ging soms zo steil omhoog dat ik moest lopen met het fietsje. Maar het was de moeite waard want ik kwam op mooie plekken, zelf nog een verlaten strand waar ik nog even heb gezwommen en gezond. De Japanners houden niet van zonnen, zwemmen en wandelen. In ieder geval niet zoals wij Nederlanders dat doen. De meeste mensen lopen hier altijd met een paraplu om zich tegen de zon te beschermen.
De musical was best leuk, er werd op het podium gedanst, geacteerd, gezongen en muziek gemaakt. Het verhaal was nog wel te volgen alhoewel het Japans moeilijk te begrijpen was. Na de musical meteen door naar Tateishi-san voor de Shodo les. Ik heb twee kanji's geschreven in de vlotte stijl en in tensho oude stijl). Een kanji was Odaiko (drum) en de ander was Yû. De eerste kanji van de naam van mijn vriendin Yûko die in Nederland is gebleven en die ik soms erg mis. Dan is vijf weken erg lang. Om 23:30 was de les voorbij en het eindresultaat zal ingelijst worden. Volgende les gaan we een stempel maken (Tenkoku) om ze te signeren. Voor de stempel kies ik de kanji Gaku/Raku (van o.a. Tanoshii) Deze kanji word zowel voor muziek, gezelligheid en instrument gebruikt.

Zaterdag 18 oktober 2003
Om 9:00 had ik een repetitie met de hirado junior-highschool Brassband. Ik speel twee stukken met hen op het school festival (29 oktober). ‘In the Mood’ en een Hongaarse dans van Brahms. ‘In the Mood’ is een soort swing-feel jazzstuk dus besteed ik de meeste tijd aan de oefening van de juiste timing en swing interpretatie. Het begint al aardig te lopen maar het tempo moet nog een flink stuk omhoog. We zitten nu op tempo 138 en het is aangegeven als tempo 172. Maar het wordt hoe dan ook een groot succes, daar ben ik zeker van. Machida-san en zijn dochter Yoriko assisteren mij bij deze opdracht, Yoriko is instrument reparetrice en dat komt goed van pas want de meeste leerlingen weten niet hoe ze hun instrument moeten stemmen en onderhouden.
Na de repetitie ben ik bij Machida-san thuis geweest om te lunchen. Hij is uithangbordenmaker, en in het huis is een werkplaats en hij woont er met zijn vrouw, zoon, dochter en moeder. Het is net een doolhof. Hij noemt het een onderzeeer, vanwege de lange smalle gang en gebrek aan daglicht. Tot in de kleinste hoeken liggen dingen opgeslagen. Het is een typisch Japans huis met schuifdeuren en tatami. Ik vond het erg leuk om dat eens van binnen te zien. De lunch was erg lekker, udon met verschillende gedroogde vis en kimuchi.
Thuis heb ik even uitgerust tot 16:00 want toen werd ik opgehaald om naar Tsuyoshi te gaan, op het zuidelijke deel van het eiland, 45 min. rijden met de auto. Daar zullen Cora en ik die avond een optreden geven. Het is een klein dorp en wij spelen in het culturele centrum (Bunka). Er is niet genoeg publiciteit geweest over dit optreden maar desondanks kwamen er 50 mensen opdagen. Vooral vrouwen met kinderen want de mannen bleven thuis voor een belangrijke baseball wedstrijd op t.v. die avond.
Mijn optreden was ook een beetje een presentatie want ik heb veel uitgelegd en enkele ritmes samen met het publiek gedaan. Het duurde een uur, ik vond het erg leuk en ik had het idee dat de mensen het ook de moeite waard vonden. Cora had ook heel mooi gedanst (een stuk voor en een stuk na mijn optreden). Na het optreden waren we uitgenodigd in de plaatselijke bar. Het werd een karaokefeest en ik wist niet dat ik zo slecht kon zingen. Meezingen of fluiten is geen probleem, maar zelf helemaal de melodie maken is veel moeilijker dan ik dacht. Ik kreeg wat tofu- en vishapjes en veel Japanse Whiskey, Zwart Paard (kuroi uma) geheten. Het was een lange rit terug in het pick-up truckje van Machida-san. Heb ik al ergens vermeld dat het hier om 18:00 donker wordt en dat het dan behoorlijk afkoelt?

Zondag 19 Oktober 2003
Omdat ik vandaag en morgen vrij heb besloot ik om een reisje te maken naar Nagasaki. Als het er leuk zou zijn kon ik er e.v.t. overnachten en morgen weer terug gaan naar Hirado. Het was 3,5 uur reizen met bus en trein. De trein reed langs een grote binnenzee en dat was een mooi uitzicht. Ook kwam ik langs attractiepark “Huis ten Bosch”, een nagebouwde stad met beroemde Nederlandse gebouwen. Ik zag de Domtoren vanuit de trein en dat was wel vreemd. Ik voelde echter niet de behoefde om er heen te gaan. Ik probeer hier in Japan zo veel mogelijk authentieke dingen te zien en op te zoeken. Ik begin me te realiseren dat Hirado daarvoor een uitstekende plek is. Zodra je de brug overgaat het vasteland op, beginnen de neon reclames en megasupermarkten en autodealers al. Het is een lang troosteloos lint van commercie en lelijkheid. De Japanner zelf kijkt er niet van op en gaat ongestoord zijn eigen gang. De hele busrit lang klinkt in de bus een opgeschroefd kinderlijk vrouwenstemmetje die elk van de 31 haltes aankondigt en daarbij ook steeds de volgende en natuurlijk steeds het zelfde verhaaltje over voorzichtig uitstappen etc., als er even geen halte in zicht is proppen ze er snoeiharde muziek met reclameboodschappen tussen. Het is mij een raadsel hoe alle passagiers om mij heen ongestoord een dutje doen. Overdag is zo’n busrit best mooi hoor, soms ga je tussen de rijstvelden door, of over een bergpasje met bossen. Maar goed, Nagasaki dus... het is een stad als vele andere, en ik hoef geen winkels te zien en dus was ik om 17:00 uitgekeken en besloot ik dezelfde dag nog terug te gaan. Misschien had ik het leuker gevonden als ik met mijn vriendin was geweest, samen kun je er meer van maken. Enfin, ik had al heimwee naar Hirado! Dat zullen ze hier leuk vinden om te horen!!

Maandag 20 Oktober 2003
Wraak! Vandaag lekker op het eiland op stap geweest. Met de fiets de Kawachibergpas over. Sommige stukken moest ik lopen met de fiets aan de hand maar soms kon ik ook met 60 km/uur naar beneden. Op de top een schitterend uitzicht naar alle kanten. Je ziet de zee rondom en andere eilanden in de buurt van Hirado. Je kunt hier ook wandelen door de velden met veel bloemen en wuivende megagrashalmen, het lijkt wel koren. Na de afdaling ben ik op een verlaten strandje gaan liggen. Er waren zelfs palmbomen en wit zand ! Om 16:30 was ik weer thuis, moe maar voldaan. Ik heb voor het eerst een lekkere maaltijd gekookt!, pasta met tonijnsaus (incl. Kimuchi!). De komende dagen ga ik weer iedere dag drumworkshops geven op lagere scholen. Leuk.

Dinsdag 21 Oktober 2003
Om 10:20 had ik vanochtend een drumpresentatie voor de 3de jaars kinderen van de Hirado elemantary school. Het ging erg goed omdat de laatste workshop bijna een week geleden was en ik me dus lekker fris voelde. De meeste kinderen vinden het erg leuk als ze even mogen drummen. Ze moeten dan een simpel ritme spelen maar als ze achter het drumstel zitten valt het ze toch tegen. Soms pak ik hun handen en speel ik een moeilijk ritme (met ook mijn voet op het basdrumpedaal). Ik doe dan net alsof het kind dit zelf speelt en dan staat de hele klas op zijn kop.
Het is nog steeds lekker warm hier, zo`n 23 graden vandaag. In de vergaderruimte op het stadhuis was het in de zon denk ik wel 30 graden. We hebben dingen besproken voor de concerten die Cora en ik nog gaan geven. Zweten.
Om 15:00 ben ik met Machida-san meegereden naar Ikitsuki, een eiland dicht tegen de westkust van Hirado aan. Er is een brug verbinding en de weg er naar toe was spectaculair. Langs de hoogste berg van Hirado met slingerwegen tussen de rijstvelden langs de kustlijn. Op Ikitsuki heeft hij me meegenomen naar het meest noordelijke punt van het eilandje (10 km lang). Er staat daar een vuurtoren waar je op kunt en de kustlijn bestaat uit 250 meter hoge kliffen.
Om 17:00 was ik weer thuis en om 18:00 werd ik opgehaald om naar een nieuwe taikogroep te gaan. Zij spelen zondag a.s., net als ik, op het Tabira cultural festival en de organisatie dacht dat het wel leuk was om iets met hen samen te spelen. De slagwerkgroep wist echter van niks en voor mij was het ook een probleem om me er iets concreets bij voor te stellen. Na een uur praten, waar ik nauwelijks iets van verstond, besloten ze om een stukje in elkaar te zetten. Normaal bestaat taikodrummen ook uit een precieze synchrone choreografie, met arm bewegingen en accenten die door iedereen tegelijk gespeeld worden. Ik kan dat niet zo maar even leren dus is meespelen onmogelijk. Nu gaan we iets doen wat uit drie delen bestaat; een Taiko stuk dat ik een beetje begeleid op een trommel en dan een solostuk voor mij en dan weer een gezamenlijk slotstuk. Ik denk dat het voor het publiek wel leuk is om te zien. Ik moet oppassen dat ik geen blaren op mijn handen krijg van het taiko drummen; die stokken waarmee je die trommels bespeeld zijn zo dik als een olifantenlul en met een beetje zweet, wrijving en zo hard mogelijk op zo`n zware trommel slaan heb je zo je handen openliggen!

Woensdag 22 Oktober 2003
Ik ben nu over de helft van mijn verblijf in Hirado, de tijd gaat nu erg snel. Ik begon de ochtend pittig, honderd 4de jaars leerlingen in een gymzaal op de elemantary school van Hirado. Dit was de lastigste workshop tot nog toe. Iedereen vond het heel leuk maar ik vond zelf dat sommige dingen niet goed uit de verf kwamen. De docenten vergaten mij voor te stellen aan de groep dus het begon nogal stroef. Ik stelde mezelf voor, in het engels, maar de tolk moest er nog even in komen denk ik want hij keek met grote ogen naar mij en hij wist het even niet meer. Zijn zenuwen sloegen een beetje op mij over. Ook toen ik klaar was met de workshop reageerde niemand. “Ik ben klaar”, zei ik nogmaals tegen de tolk, maar wat hij ook zei, het drong niet tot de groep door en ze bleven me maar aanstaren. Het duurde maar kort maar zoiets lijkt een eeuwigheid. Het is jammer als je niet met een klimax eindigt en het als een nachtkaars uitgaat. Nogmaals, de leerlingen en docenten vonden het allemaal prachtig, maar ik kan ondertussen al deze ervaring vergelijken met andere keren.
Om 15:30 ging ik naar Sasebo (Kaise) om de Jazzy Kids weer te ontmoeten. Dit vind ik de leukste band. Ik heb met hen een repertoire voor het concert op het Hirado cult.fest. samengesteld en toen heb ik tijdens het repeteren mijn ideeën naar voren gebracht om de muziekstukken te verbeteren. Een intro erbij of een stukbegeleiding in time feel etc... .Ze waren heel enthousiast en de vooruitgang was meteen te horen. Er zingt ook een meisje van een jaar of twaalf twee stukken mee (“Autumn Leaves” en “You`d be so nice to come home to”). Ik ben een grote fan van haar, zoiets schattigs heb ik zelden gezien. Als ik twaalf was dan wist ik het wel!
Later die avond heb ik heerlijk gegeten bij Oseki-san thuis, temakisushi en nabe. Beetje veel bier en sake gedronken, dus...

Donderdag 23 Oktober 2003
Lekker uitgeslapen. `s Middags een mooie fietstocht gemaakt over het midden van het eiland. Eerst de oostkust langs en toen overgestoken naar de westkust. Op de fiets of lopend ervaar je de omgeving veel intenser dan vanuit de auto. Ik heb nog nooit eerder in de bergen gefietst voordat ik in Hirado kwam, het is af en toe zo steil omhoog dat ik een stuk moest lopen. Ik kwam moe maar voldaan terug.
`s Avonds heb ik met de Taikogroep, Yamato, uit Shikamachi gerepeteerd. Ik ben nu een stuk aan het schrijven dat we 3 november gaan uitvoeren. Ook ben ik een stuk van hen aan het instuderen. Het is hard werken op die taiko trommels, de vellen zijn slap en de stokken zwaar. Voor ik ga spelen doe ik eerst tape om mijn vingers om blaren te voorkomen.

Vrijdag 24 Oktober 2003
Om 10:00 ben ik vertrokken naar Houki, een dorp halverwege het eiland. Het is een half uur rijden. Ik rij samen met Katsura-san, hij is een van de twee tolken die voor mij weren. Hij doet dit vrijwillig, zijn echte baan is politieagent! Ik ga er een workshop geven aan alle kinderen van de lagere school van Houki. De workshop ging heel goed en ik krijg steeds weer spontaan nieuwe ideeën die goed uitpakken. Na een gesprek met het schoolhoofd, die erg geïnteresseerd was, heb ik met de kinderen van groep 5 en 6 samen geluncht. Ze eten iedere dag om 13:00 samen een warme maaltijd, rijst met groente en vlees en soep. Dit vind ik altijd heel gezellig, de kinderen kunnen dan vragen aan mij stellen en ik vertel wat over Nederland. Ik had hierna tot 16:00 de tijd om met Katsura-san naar een mooie plek te gaan. Hij wou mij de west-kust van Ikitsuki laten zien. Er zijn daar prachtige kliffen en de weg slingert dicht langs de zee. Het was schitterend, het blauw van de lucht en de zee, en het groen van de bossen en rijstvelden. Er waren ook enkele boerderijen waar ze koeien houden.
Om 16:00 had ik een repetitie met de Junior high brassband. Het ging prima, alleen de solisten zijn erg timide, maar die slepen we er tijdens het concert wel doorheen.
Ik heb daarna bij Machida-san wat champon, Hirado ramen, gegeten. Dat smaakte prima.
Om 20:00 was ik bij Tateishi-san voor de laatste shodoles. We hebben een stempel gemaakt met een Kanji die ik uit had gekozen. Je moet met een beiteltje de kanji ingraveren in een stuk zachte steen van postzegel formaat. Het is me gelukt en het resultaat was best leuk. Ik mag de stempel houden.

Zaterdag 25 Oktober 2003
Een drukke dag met een vol programma! Ik ben van 9:30 tot 23:00 op pad geweest. Het begon met het Kunchi festival, een straatparade om de rijstoogst te vieren. Er worden dan drakendansen uitgevoerd en in de optocht lopen mensen in klederdracht.(Samurai, monniken, paardrijders). Mensen die gedoneerd hebben aan de tempel krijgen een draak op bezoek om de boze geesten te verjagen en om voorspoed te brengen. Na de optocht werden we verwacht op het Matsura Historical Museum op de heuvel boven de stad. Hier wordt in een van de drie oudste en beroemdste theehuisen van Japan ieder jaar een theeceremonie gehouden. Wij waren daar ook voor uitgenodigd. Het was adembenemend mooi, iedereen liep in kimono en het theehuis in de tuin was schitterend. Binnen werd er voor Cora en mij een thee ceremonie opgevoerd. Alles wordt heel geconcentreerd en volgens vaste rituelen gedaan. Er mocht wel gewoon gepraat en gelachen worden door de gasten, het is niet de bedoeling dat het een stijve bedoening is. Het is ook voor de gezelligheid bedoelt. De groene thee was best lekker, niet zo heel sterk dus. In een tweede theehuis kregen we wel hele sterke thee. Dit zag er uit als groene modder, zo dik was het. Je krijgt er altijd iets zoets bij te eten ter compensatie.
Na de lunch op het museum, een bento box met allerlei hapjes, werden Cora en ik verwacht op te treden op het jaarlijkse Hirado Santouka Festival in de grote zaal van de stadsschouwburg (Bunka center). Santouka is een beroemde Japanse dichter die haiku`s schreef. Hij heeft ook een tijd in Hirado doorgebracht. Er komen veel haiku specialisten op dit gebeuren af. Aan mij en Cora was het de taak om iets met onze kunsten en haiku te doen. Vorige week had ik al een bundel met haiku`s van Santouka gekregen en voor vandaag had ik vier haiku`s geselecteerd die ik met behulp van mijn drumstel zou gaan verbeelden. Ik had voor iedere haiku ongeveer een idee hoe ik mijn interpretatie ervan zou kunnen overbrengen. Pas 10 minuten voor het optreden heb ik wat dingen vastgelegd op een papier, voor het geval dat ik het tijdens de uitvoering het even niet meer zou weten. Tijdens het optreden zelf viel alles op z`n plek, ik vond het geweldig. Een volle zaal met een paar honderd gasten, die al de hele dag naar voordrachten en lezingen hadden geluisterd, zaten nu naar mijn haiku interpretatie op drums te luisteren. Cora had voor mij al mooi gedanst op pianomuziek met ook haiku`s als leidraad, dus de overgang was niet al te groot. Een medewerkster van 12xHolland las eerst de haiku voor (in het Japans) en daarna speelde ik er een minuut of vijf over. Zelf kende ik de engelse vertaling. Ik ben er zo verbaast over dat ik de haiku`s zo exact kon overbrengen. Het drumstel en stokken arsenaal kent zoveel verschillende geluiden en sferen. Het mooiste vond ik dat mensen na afloop zeiden dat ze door mijn spel een heel sterk beeld en betekenis hadden gevoeld, wat ook met het mijne overeen kwam. Ze waren zo verast dat ik, volgens hen, de Japanse manier van denken had begrepen en verklankt. Ik kreeg enkele cadeaus, waaronder een heel mooie theekop met een handgeschilderde haiku er op. Later, om 18:00 uur, was er een rondleiding in een sakefabriek. De eigenares had ons uitgenodigd voor een diner na afloop. Het jaarlijkse Kunchi eetfeest. Er stonden lange tafels op een tatamivloer met een overdaad aan eten.
Het zag er fantastisch uit en zo smaakte het ook! De sake en het bier werd continu bijgevuld en dus ging ik licht aangeschoten naar mijn volgende afspraak. Ik was eigenlijk te moe om nog iets te doen maar er stond nog een jamsessie op het programma waar mensen speciaal voor naar een café waren gekomen. Ik heb er anderhalf uur gespeeld en toen wou ik echt naar huis. Ik hield voet bij stuk want “ik moest toch vooral blijven want die en die kwam nog en etc...”. Dan moesten ze maar eerder komen zei ik en ging lekker naar huis en meteen naar bed. Het is niet dat zo`n dag fysiek zo zwaar is maar de vele indrukken en mooie dingen die je ziet kunnen je uitputten. Alsof je naar drie museums achter elkaar gaat.

Zondag 26 Oktober 2003
Vandaag heb ik weer lekker lang uitgerust, alhoewel ik iedere ochtend om 07:00 wakker wordt. Ik blijf dan nog tot 11:00 liggen en koffiedrinken, lezen en muziek luisteren. Ja, ik heb al sinds een week klassieke cd`s!!!! Geleend van Machida-san. Als ik maar mooie muziek heb om te draaien voel ik me overal thuis. Mozart, Bach en Beethoven, meer heb ik niet nodig. Om 13:00 ben ik gaan kijken bij een tempel naast het kasteel van Hirado, het is vlak bij mijn appartement. Er werd een jaarlijks traditioneel dansfeest gehouden. De dansers, mannen, hadden schitterende kostuums aan. De samurai kostuums vond ik het mooist. Ze dansten onder begeleiding van fluiten en trommels. Het waren meer vechtrituelen dan dansen. Eerst met de boog en toen met het zwaard.
Aan het begin van de middag kwam de spanning opzetten die een optreden aan kondigt. Ik moest om 14:30 naar Tabira om daar op het jaarlijkse culturele festival op te treden. Cora trad ook op, zij deed de Haiku dansperformance van gisteren nog een keer. Ik wist tot aan de aanvang maar niet wat ik zou gaan doen, ik had geen idee wat voor een soort publiek het zou zijn. Pas toen ik aangekondigd was en het doek openging zag ik dat ik ver van het publiek zat op een groot podium. Door het tegenlicht had ik geen contact met het publiek. Ik besloot een drumsolo te doen zonder vorm en daarna een solo over de melodie en schema van een jazz standard (“All the things you are”). Het was hard werken maar wel een geslaagd optreden, denk ik. Na mijn solo optreden had ik een optreden met de Tabira taiko groep. Vier potige meiden die een ingestudeerd stuk speelden met in het midden een vrije solo voor mij op verschillende Japanse trommels en op mijn teken gingen zij door met het laatste deel. Ik kreeg ook een mooi kostuum aan en we hebben wel lol gehad. Over het resultaat durf ik niks te zeggen. We waren na het optreden uitgenodigd bij de familie Yamada, die al onze activiteiten op de voet volgen en ook enig vrijwilligerswerk voor 12xHolland verrichten. Daarna zijn we in Hirado naar een beef restaurant geweest om Hirado-Beef te eten. Een bekend gerecht. Ik had wel wat problemen om het beef restaurant binnen te komen; er bleken nog verschillende kipfile`s in mijn binnenzakken te zitten waardoor de Kipdetector, een poort bij de ingang, steeds afging. Pffff... Nu ben ik thuis en typ dit verslag.

Maandag 27 oktober 2003
De laatste week in Hirado is begonnen, dat komt toch nog sneller dan verwacht! De komende dagen zijn er de laatste repetities voor de afsluitende optredens. Het eerste optreden is morgen, dinsdagavond, dan is er de jazznight. Er zijn al 200 kaarten a 1000 yen verkocht. Dat zal de kas van 12xHolland goed doen.
Ik heb de hele dag uitgerust in mijn appartement omdat ik vanavond van 19:00 tot 01:00 op pad zal zijn.
Ik ga naar Sasebo/ Huis Ten Bosch om in een café de muzikanten van morgenavond zal ontmoeten. Ik heb met hen meegespeeld en het ging best aardig, ik was hoe dan ook blij om een soort jazz met muzikanten te spelen. Morgen komt de drummer van die band uit Sasebo ook naar Hirado want hij wil ook meespelen. Hij neemt zijn drumstel mee dus staan er twee op het podium. Ik kwam om 01:30 thuis en ging meteen slapen.

Dinsdag 28 oktober 2003
Ik werd al om 07:00 wakker van de buren en heb daarna tot 12:00 geprobeerd te slapen. Want ik voelde me zo leeg en moe. Eigenlijk wou ik opstaan en leuke dingen gaan doen maar ik krijg gewoon geen energie meer. Mijn reserves zijn misschien op. Van het binnenzitten wordt je ook niet echt vrolijk dus ben ik om 14:00 gaan lunchen (Ramensoep en gyouza) en e-mailen op het stadhuis. Ik werd gebeld dat ik om 15:00 een repetie zou hebben met de Junior-High Brassband, met wie ik morgen optreed. Ik wist dat ik om 16:00 bij de tempel van het Matsura museum moest zijn voor de generale en enige repetitie voor de Jazz-Night ( die om 19:00 zou beginnen). Ik dacht het is erop of eronder, hup er tegenaan! Ik vroeg Machida-san of hij een geheim en speciaal medicijn had waar je energie van krijgt. Hij werkt zelf dag en nacht door dus... Hij gaf me Koreaanse ginseng theepoeder. “But don`t drink it before you go sleep!!” zei hij. Ik nam meteen een kopje en we gingen aan de slag. De highschool repetitie ging prima, het word hartstikke leuk morgen, dat weet ik zeker. Toen naar de plek van de Jazz-Night. Het podium stond al klaar in de schitterende Japanse tuin. Met belichting en rijen klapstoeltjes. Aan de entourage zal het niet liggen. Enfin, na repetitie en overleg kwam het programma op het volgende neer: eerst de Sasebo-band met eigen drummer (40 min.) dan een dansperformance van Cora begeleid door Machida-san op fluit en mezelf op drum/percussie (10min). Het moet dan klinken als Japanse muziek en zij danst, gevolgd door een spotlicht, door de tempeltuin. Als afsluiting de Sasebo-band met mij als drummer en het laatste nummer met twee drummers en een drumbattle.(60 min)
Toen de Saseboband om 19:00 zonder aankondiging begon te spelen werd ik nogal pissig. Het publiek snapte niet waarom ik niet speelde (mijn kop stond op de poster en veel mensen kwamen voor Cora en mij) en wat de connectie met 12xHolland was.
Ze stonden nogal zelfzuchtig en arrogant te spelen. Misschien waren ze wel verlegen maar zo komt dat niet over. Ik had na 40 minuten schoon genoeg van hun gereutel en was van plan de boel een gigantische schop onder zijn reet te geven. Het was een vergissing om het programma zo samen te stellen als er niet iemand duidelijk uit zou leggen hoe deze avond in mekaar zit. Eindelijk kwam er iemand op het podium om het hoe en waarom van deze avond uit te leggen en ik voelde me al een stuk beter. Nu nog muzikale revange halen, ik wil dat de mensen muziek te horen krijgen waar de stukken van afvliegen en het plezier van afstraalt!
Na de mooie performance van Cora begon het tweede concert. Na twee nummers zat ik er lekker in en hebben we de boel op z`n kop gezet. Ik heb alles gegeven en ik trok de hele band mee. Misschien klinkt het arrogant maar het is gewoon een van de wetten van het musiceren, je moet je nooit laten ondersneeuwen door figuren die denken dat het allemaal wel goed is zonder dat ze zich er voor 100 procent voor inzetten. Ik vind het heerlijk als ik tot het uiterste ga in het musiceren, dan zit het publiek ook op het puntje van z`n stoel. Er gebeuren dan ook dingen op het podium de je niet had kunnen bedenken maar die het optreden wel iets extra`s geeft. Een geslaagte avond en de mensen van 12xholland vonden het ook leuk om mij een keer te zien spelen met een echte band en dat ik mijn irritatie had omgezet in een energie waar iedereen war aan had. Ik ging achteraf niet ergens eten en drinken want ik wou proberen meteen te slapen. Morgen weer een drukke dag.

Woensdag 29 Oktober 2003
Het was even op de tanden bijten om op te staan want ik moest om 9:30 op de Hirado elementary school zijn om een workshop te doen met 50 tweedejaars leerlingen. Het was een hele leuke les want die kleine kinderen zijn erg spontaan en ze doen aan alles mee.Ik had het programma een beetje aangepast voor deze wat jongere kinderen (7 jaar) en dat pakte goed uit.
`s Middags moest ik een concert geven op de Junior Highschool met de Brassband. De gigantisch grote zaal zat vol met leerlingen en ouders, het was de jaarlijkse culturele dag en alle klassen deden een uitvoering met zang, dans of toneelstukjes. De Brassband opende het festival en na het concert moest ik 15 min in mijn eentje zien te vullen. Het was een onwerkelijk gevoel, ik stond voor een paar honderd mensen en ik wist nog niet wat ik zou gaan doen. Maar met routine kom je een heel eind en ik gaf eerst een uitleg over de verschillende trommels en cymbals van het drumstel. Daarna een lange solo met daarin ritmes vanuit verschillende landen en werelddelen.
Ik was na afloop erg moe en ik heb even thuis op bed gelegen totdat ik om 16:00 opgehaald werd om naar Kaize te gaan voor de repetitie met de Jazzy Kids. We hebben het repertoire voor 3 november vastgesteld en ik heb met hun wat aan de arrangementen gesleuteld. Dat is best lastig vanwege het taal probleem en omdat ze geen noten lezen en dus alles op geheugen doen. Er zitten kinderen vanaf 7 jaar in die band... De drummers uit het orkestje moeten dus een aantal nummers plaatsmaken voor mij. Dat kan nogal gevoelig liggen dus heb ik al de drumboeken die ik naar Hirado had meegenomen vanuit Holland, aan hen kado gegeven. Na afloop ben ik met Mr. Machida mee naar huis gegaan, hij had mij naar kaize gebracht, en daar heb ik als avondeten Sukiyaki gegeten en daarna zijn we naar een Onsen (heet water badhuis) gegaan. Ik kwam geheel verlamd thuis en ging meteen slapen.

Donderdag 30 Oktober 2003
`s Ochtends om 9:00 eruit om de laatste workshop te geven van deze maand. Het was weer op de Hirado lagere school en dit keer aan twee zesde klassen. En wat een verschil met gisteren! De kinderen waren zo verlegen dat er bijna niks mee te beginnen viel. Niks hielp. Zelfs mijn tolk, de heer Koteda, lukte het niet om de sfeer te ontspannen. De kinderen vonden het allemaal wel schitterend, alleen heb ik om een vlotte workshop te houden wel steeds entousiaste medewerking van de leerlingen nodig. Het werd dus geen echt feestje, deze laatste les.
De vermoeidheid zat nog steeds in mijn lichaam en kop dus heb ik de hele middag op bed gelegen, tot 16:00. Na wat buiten de deur te hebben gegeten werd ik om 19:00 opgehaald om naar Shikamachi te gaan voor de laatste Taikogroep repetitie.
De jongens en de leraar van de groep waren allemaal naar mijn jazz-concert geweest en ze hadden het erg mooi spectaculair gevonden. De leraar had wat kadootjes voor me en we hebben wat over de verschillen en overeenkomsten van taiko en jazzdrummen gehad. Bij Taikodrummen is de beweging (show) van de arm waarmee je niet slaat heel belangrijk. Het zijn allemaal vaststaande choreografieën. Ik was al zo verbaasd dat de taiko-spelers wel moeilijke dingen kunnen spelen maar als je een kleine variatie op het patroon van ze vraagt of om je, al improviserend, te imiteren, het net lijkt alsof ze niks meer kunnen. Ik wou nu dus wel erg graag een paar van die mooie bewegingen van ze leren om niet straks tijdens het optreden als een houten klaas er tussen te staan. Ook hebben we het stuk voor 4 kleine taiko`s, wat ik had gecomponeerd, ingestudeerd. Thuis gekomen, 22:30, en weer snel naar bed.

Vrijdag 31 Oktober 2003
Een vrije dag! Wat zal ik gaan doen? Ik besloot om naar een eiland in de buurt van Hirado te gaan, Oshima. Er gaat vanuit Hirado een veerboot naar toe en om 12:35 ben ik er op gegaan. Het was mooi, windstil en warm weer. Het is schitterend om voor de kust van Japan te varen, het landschap met allerlei kleine eilandjes veranderd voortdurend van gezicht.
Om 13:15 kwam ik op Oshima aan. Machida-san had mij gebeld om te vertellen dat hij een gids voor me had geregeld op Oshima. Ik zag niemand voor mij klaarstaan en dus begon ik op goed geluk door het havenstadje te lopen. Toen kwam er een autobusje aanscheuren en er sprong op de pier een man uit die wild om zich heen begon te kijken.
Toen hij mij zag zwaaide ik naar hem en het bleek inderdaad de hr. Mazuguchi te zijn. Hij bracht mij eerst naar een havencafe om daar te lunchen, hij moest zelf weer weg en zou mij om 14:30 op komen halen voor een ritje over het eiland. Het eiland is net te groot om even overheen te lopen en de hellingen zijn te steil om te fietsen. Ik heb met de bar eigenaar en zijn vrouw zitten praten. Nu merk ik pas dat ik best een beetje Japans kan, in Hirado spreek ik met alle medewerkers engels. De rit over het eiland was spectaculair en er was weer snel een filmpje volgeschoten. Bovenop de berg van het eiland had ik een schitterend uitzicht rondom. De zee, de kust in de verte, de eilandjes in de buurt, de rijstvelden. Ook de dorpjes waren leuk om te zien, oude huizen en boerderijen en iedereen is boer of visser. Vooral op zo`n eiland voel je de oorsprong van Japan goed. Iedereen leeft van en met de zee. De mensen zijn ook veel ruiger dan in bijvoorbeeld Kyoto of Tokyo.
Om 16:00 ging ik weer op de boot terug naar Hirado, dit maal tegen de ondergaande zon in. Hij was jammer genoeg nog net niet rood voordat ik in Hirado aankwam, daarvoor was het net een half uurtje te vroeg. De zon gaat hier nu om 17:30 onder. Het was echt de moeite waard om deze tocht te maken!
Mijn host in Hirado is Mayumi-san, zij strijkt mijn was en strijkt soms een hemd voor me en ze brengt af en toe iets lekkers voor me mee. Ze kan fantastisch koken! Ze had nu Curry-Rice meegenomen en deze was eindelijk net zo lekker als de Curry die ik in Nederland eet. In de restaurants hier is het een beetje flauw en zonder aardappel. Vanavond blijf ik binnen en ga vroeg slapen.

Zaterdag 1 November 2003
Ik voelde vanochtend een verkoudheid opkomen, ik heb geprobeerd zoveel mogelijk te rusten maar het is niet genoeg geweest. `s Middags was ik uitgenodigd voor Machida`s zoons verjaardag. We zijn in Saza naar een shushi train restaurant geweest. Dat was erg lekker en ik voelde me al iets beter.
Daarna ben ik wat gaan wandelen door Hirado en toen ik in de museum tuin bij het theehuis langsliep gingen de schuifdeuren open en werd ik door een museummedewerkster uitgenodigd voor een kopje thee. Dat was een mooi moment want toen ik binnen op de tatami matten zat zag ik door de openstaande shoji,schuifdeuren, de mooie tuin. Het begon zachtjes te regenen en de tuinman begon gras te verbranden en dat gaf alles te zamen een mooi geheel. Ik mocht een paraplu lenen voor op de terugweg. Die regenbui had me geen goed gedaan en ik kreeg keelpijn, toch moest ik die avond optreden. Nu had ik er wel even genoeg van en ik was het liefst in bed gebleven die avond. Ik ben om 22:00 vanuit dat café weer naar huis gegaan.

Zondag 2 november 2003
Iedereen is erg bezorgd over mijn conditie omdat ik morgen de grote afsluiting van deze maand moet spelen op het Hirado festival. Na de soundcheck en laatste repetities die ik vandaag in die zaal moest doen ben ik naar een dokter gebracht en kreeg ik een mix van medicijnen tegen verkoudheid, keelpijn, hoest en koorts. Bij Machida thuis kreeg ik Udon soep met veel prei en daarna nam ik de medicijnen en ging ik naar huis om te slapen.

Maandag 3 November 2003
Vandaag was ik de hele dag bezig met het festival. Ik had geen idee meer hoe ik me voelde, ik was nu het contact met mijn lichaam helemaal kwijt, maar volgens de mensen zag ik er erg moe uit en iedereen was erg bezorgd.
De optredens gingen heel goed dus daar was ik heel blij mee. Ik heb uitgebreid afscheid genomen van alle kinderen uit de orkesten waarmee ik gespeeld heb. De Jazzy Kids en Hirado Junior highschool band. Ik was erg bezweet na het laatste optreden, de Taikogroep, dus ik moest wel voorzichtig zijn en droge kleren aan doen. Die waren echter in een paar seconden ook nat, ik bleef gewoon doorzweten.
Er werden bij het afscheid veel foto`s gemaakt en ik heb veel handtekeningen moeten uitdelen. Machida-san moest er erg om lachen dat ik als een grote ster werd benaderd. Hij lacht niet zo vaak, dus... Ik kan het allemaal niet goed bevatten en ik voel me verdoofd tijdens het afscheidsfeestje van 12xHolland medewerkers. Ik wist dat ik veel moest eten want dat was er weer bij ingeschoten vandaag maar ik had geen eetlust, ik begin nu ik ziek ben, toch wel de Nederlandse producten te missen!
Morgen gaan we naar Fukuoka en na een nacht in een hotel ga ik woensdag ochtend met het vliegtuig naar Tokyo en Zondag 9 november terug naar Nederland.

Ondanks het zware programma en mijn uiteindelijke ziek worden, was het een maand om nooit te vergeten. Alle mensen waren aardig en behulpzaam. Het was een genot om les te geven en om voor Japans publiek op te treden. Ik heb nooit eerder voor zulk een aandachtig luisterend publiek gespeeld. Ik bleek in deze maand veel meer te kunnen dan ik had gedacht en ik had vaak ook geen tijd om me ergens van te voren zorgen over te maken en ik ben nauwelijks zenuwachtig geweest, alleen maar goed geconcentreerd. Ook het eiland zelf is erg mooi en daar heb ik erg van genoten.
Aan iedereen die aan 12xholland heeft meegewerkt wil ik zeggen: Hardstikke bedankt!!!


bekijk ook het algemene dagverslag van
6 - 15 september | 16 - 30 september | 1 - 15 oktober | 16 oktober - 4 november

lees ook het persoonlijke dagverslag van
Hans | Hendrik | Cora | Julius


Copyright 2000-2011, Studio E, Amsterdam.
The material of this website may never be reproduced in any form without advance agreement by Studio E. Contact us here.